Schin op Geul: Difference between revisions
Knorrepoes (talk | contribs) m (Text replacement - "50 px|Link=Netherlands[[Category:Nederlandse" to "[[Category:Nederlandse") |
Knorrepoes (talk | contribs) m (Text replacement - "{{media}} Literatuur :" to " '''Literatuur''':") |
||
Line 27: | Line 27: | ||
Een zegel of wapen van de schepenbank is niet bekend. | Een zegel of wapen van de schepenbank is niet bekend. | ||
[[Civic Heraldry Literature - Netherlands (Heraldische literatuur - Nederland)|Literatuur]] : Eversen en Meulleneers, 1900 | [[Civic Heraldry Literature - Netherlands (Heraldische literatuur - Nederland)|'''Literatuur''']]: Eversen en Meulleneers, 1900 | ||
[[Category:Nederlandse gemeentewapens S]] | [[Category:Nederlandse gemeentewapens S]] | ||
[[Category:Limburg (Nederland)]] | [[Category:Limburg (Nederland)]] |
Revision as of 05:35, 9 September 2022
Portaal Nederlandse Overheidsheraldiek
Portaal Nederlandse heraldiek |
Onderdeel van: Heraldry of the World |
Nederlandse heraldiek:
Overzeese heraldiek:
|
Nederlandse heraldische verzamelobjecten
|
SCHIN OP GEUL
Provincie : Limburg
Opheffing : 1940 Valkenburg-Houthem (1982 Valkenburg aan de Geul, Voerendaal)
Toevoegingen : 1878 Strucht
De gemeente voerde geen eigen wapen.
Schin op Geul werd al in 958 genoemd als behorende tot de abdij van Meerssen. In 1281 werd Valkenburg afgesplitst van Schin op Geul. Wanneer het gebied verheven werd tot een eigen Heerlijkheid is niet bekend. Wel werd de heerlijkheid in 1557 door Philips II verpand en later verkocht. Het vormde sinds die tijd een groot leen in het land van Valkenburg. Officieel behoorde Schin op Geul tot 1715 aan de koning van Spanje, waarna het overging naar de Duitse keizer. In 1785 werd het bij Staats Valkenburg gevoegd en werd het onderdeel van de Nederlanden.
Als Heren worden vermeld : van Strijthagen, van Breijl, van Tzevel, de Groot, Hoen van Cartils en tenslotte Hoen-Neufchateu in 1782. Voor wapens van de heren, zie de literatuur. Kerkpatroon is St. Maarten.
Een zegel of wapen van de schepenbank is niet bekend.
Literatuur: Eversen en Meulleneers, 1900